...

یک آدمهایی توی زندگی ما هستند که زیاد نیستند. یعنی سالی یکی دوبار می بینمشان. سه چهارماهی یکبار زنگ می زنیم به هم و ماهی یک اس ام اس احوال پرسی و دلتنگی رد و بدل می کنیم اما با همه اینها آدمهای پررنگی هستند. یعنی خیلی وقتها بهشان فکر می کنیم. خیلی وقتها دلمان برایشان تنگ می شود و وقتی توی ذهنت می گردی دنبال یک دوست خوب آنها جای خوبی نشسته اند و برایت دست تکان می دهند. آقای یواش یکی از آن آدمهاست. از آن آدمهایی که وقتی بعد از مدتها صدایش را می شنوی تازه یادت می آید که چقدر دلت تنگ شده است برایش. حالا آقای یواش دارد خیلی آهسته و بدون عجله چمدانهایش را می بندد تا چند ساعت دیگر برود . آقای یواش دارد می رود با یک عروسک سرخابی یواش تر از خودش که یعنی یادگاری. آقای یواش دارد می رود تا درس بخواند، کار کند و یواش یک جای دیگر زندگی کند. آقای یواش اشک توی چشمهمایش جمع شده بود دیروز که دیدمش و یواش یواش قهوه ترک را مزه مزه می کرد. آقای یواش دارد می رود. می دانم هنوز چمدانشهایش را نبسته. هنوز پروژه آخرش را تحویل نداده و از خیلی از دوستانش خداحافظی نکرده اما یواش یواش همه کارها را انجام می دهد و به موقع می رود. بدون تآخیر.